Twee bezoekers, één pagina, en de payment mix is voor de tweede onzichtbaar
Er komt een tweede soort bezoeker op je webshop. Naast de mens die scant, kijkt en op gevoel beslist, halen AI-agents je pagina’s op om modellen als ChatGPT, Gemini en Claude te voeden met antwoorden op koopvragen. Die twee lezen totaal verschillend, en de kloof is groter dan de gebruikelijke SEO-adviezen suggereren.
De mens vormt volgens onderzoek van Lindgaard en collega’s uit 2006 in ongeveer 50 milliseconden een eerste visuele indruk. Kleur, hiërarchie, gezichten, ruimte. Een AI-agent registreert daar niets van. Die leest de HTML, zoekt naar semantiek en gestructureerde data, en bouwt daaruit een beeld van wat je verkoopt en onder welke voorwaarden.
Het gat zit precies bij de betaalinformatie
Voor de meeste onderwerpen op je site is dat verschil te overbruggen met goede koppen en schone HTML. Bij betaalinformatie ligt het anders, want die staat op veel webshops uitsluitend in beeld. Een rij logo’s onderaan de pagina, of een blokje in de footer, opgebouwd uit afbeeldingen zonder alt-tekst. Voor een mens is dat het snelste signaal dat er is: hij herkent het iDEAL-logo in een oogopslag. Voor een agent is het niets.
Hoe vaak alt-teksten ontbreken, is wel gemeten. Uit de WebAIM Million van 2026 blijkt dat op 53,1 procent van de onderzochte homepages alt-teksten bij afbeeldingen ontbreken, tegen 54,5 procent in 2024. Die meting telt alle afbeeldingen en niet specifiek betaallogo’s, maar juist logo’s lopen dat risico, omdat ze makkelijk als decoratie worden behandeld en niet als informatie.
De gevolgen worden concreet zodra iemand een AI-model vraagt waar hij iets kan kopen met de methode die hij wil gebruiken. Kan het model niet vaststellen dat jij die methode accepteert, dan kom je in dat antwoord niet voor. Dat is geen positieverlies in Google dat je in Search Console ziet gebeuren. Het is afwezigheid in een kanaal waar je geen rapportage over hebt.
Wat je eraan doet, en het is minder werk dan het lijkt
Het bruikbaarste antwoord staat in schema.org: de eigenschap acceptedPaymentMethod. Die hoort bij Offer en bij Organization, en accepteert naast de vaste waarden ook gewoon tekst. Je kunt daar dus letterlijk iDEAL, Bancontact of Wero in zetten. Zet je die eigenschap in je JSON-LD, dan staat je payment mix in machineleesbare vorm op je pagina, los van de vraag of de logo’s een alt-tekst hebben.
Daarnaast geldt gewoon de rest van het lijstje. Zorg dat je H1 een echte H1 is en geen opgemaakte alinea. Begin een pagina met de kernboodschap in plaats van met een aanloop. Formuleer tussenkoppen als de vraag die iemand zou stellen. Geef afbeeldingen een alt-tekst die beschrijft wat er staat, en geef ze een bestandsnaam die daarbij past. Gebruik JSON-LD voor je producten en zeker voor je reviews. Houd je XML-sitemap kloppend en zorg dat er interne links naar je diepere pagina’s lopen.
Nieuw op dat lijstje is llms.txt, een tekstbestand in de root van je site waarmee je AI-systemen wijst op wat er te halen valt. De praktijk is nog jong en niemand kan je garanderen wat het oplevert. Het kost een uur, het kan geen kwaad, en dat is bij dit soort standaarden meestal het hele argument.
Let bij dat alles op de volgorde van je pagina. Ga er niet van uit dat een agent een lange aanloop uitleest. Staat je belangrijkste feit onder drie alinea’s aanloop, dan loop je het risico dat het niet in het antwoord terechtkomt waar jij in wilt staan. Dat is dezelfde regel die voor lezers geldt.
Hoe je in tien minuten ziet of dit bij jou speelt
Je hoeft hier geen onderzoek voor op te tuigen. Haal je eigen productpagina op zonder JavaScript, bijvoorbeeld met de broncodeweergave van je browser in plaats van de inspecteur, want die tweede toont de pagina nadat het script heeft gedraaid en dat is precies het verschil dat je wilt zien. Zoek in die kale broncode naar de naam van je belangrijkste betaalmethode. Staat iDEAL er als tekst, dan is het goed. Vind je alleen een bestandsnaam als icon-1.svg, dan weet je genoeg.
Doe dezelfde zoekactie op je categoriepagina en op je homepage. In de praktijk zie je vaak dat de betaalinformatie precies één keer voorkomt, in de footer, als beeld. Dat is meteen de goedkoopste ingreep die er is: alt-teksten op die logo’s en de eigenschap in je gestructureerde data, en je hebt de belangrijkste commerciële eigenschap van je checkout leesbaar gemaakt voor de bezoeker die alleen je broncode leest.
De checkout zelf hoeft niet leesbaar te zijn voor een agent
Hier is het nuttig om een grens te trekken, want de discussie schiet snel door. Wat een agent moet kunnen lezen is de belofte: wat verkoop je, wat kost het, wat zijn de voorwaarden, hoe kan er betaald worden, wat is het retourbeleid. Dat is oriëntatie-informatie en die hoort machineleesbaar te zijn.
De checkout zelf hoeft dat niet. Daar zit een mens die zijn adres invult en een betaling autoriseert, en die stap is bewust voorbehouden aan een geauthenticeerde gebruiker. Een agent die zelfstandig door je betaalstap zou lopen is niet iets om naartoe te werken; dat is een vraagstuk over autorisatie en aansprakelijkheid waar de betaalketen nog middenin zit. Optimaliseer dus de laag ervoor, en laat de checkout een menselijke plek.
Waar dit botst met wat je al deed
Het ongemakkelijke aan deze twee bezoekers is dat wat de een overtuigt de ander niets zegt, en soms zelfs in de weg zit. Een pagina die zwaar leunt op beeld, sfeer en visuele overtuiging scoort goed bij mensen en levert een agent een lege huls. Een pagina die volgestopt is met gestructureerde data en opsommingen leest voor een agent uitstekend en voelt voor een mens als een specificatieblad.
De uitweg is niet kiezen maar scheiden. De overtuiging zit in de zichtbare laag, de feiten zitten in de structuur eronder, en die twee moeten hetzelfde zeggen. Als je pagina belooft dat je met iDEAL kunt betalen en je gestructureerde data zwijgt erover, dan heb je geen mooi ontwerp met een technisch detail dat nog moet worden opgeruimd. Dan heb je twee versies van je winkel die verschillende dingen beweren, en wie alleen de structuur leest, ziet uitsluitend de versie die niets zegt.
Bronnen: frankwatching.com, webaim.org en schema.org
